Δερβενακίων

                    Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΩΝ

Η Μάχη των Δερβενακίων, γνωστη και ώς Σφαγή του Δράμαλη, ήταν μία από τις σημαντικότερες μάχες που πραγματοποιήθηκαν κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες και μεγάλη καταστροφή των οθωμανικών δυνάμεων υπό τον αρχιστράτηγο Μαχμούτ πασά Δράμαλη. 

Η μάχη αυτή δόθηκε στις 26 Ιουλίου 1822, σε δύο από τα τέσσερα μικρά ορεινά περάσματα (δερβενάκια), μεταξύ Κορίνθου και κοιλάδας Άργους, εξ ου και η ονομασία της. 

Άλλο αποτέλεσμα της μάχης αυτής ήταν η ενίσχυση της φήμης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, η οποία φόβισε τους τότε πολιτικούς αντιπάλους του.

ΠΗΓΗ: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ                       
                                                          Μαριλένα, Καλλιόπη, Στέλλα

Χίου

ΟΔΟΣ ΧΙΟΥ

Η σφαγή της Χίου αναφέρεται στην σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων της Χίου από τον Οθωμανικό στρατό. Το γεγονός συνέβη τον Απρίλιο του 1822. Είχε προηγηθεί ο ξεσηκωμός του νησιού στις 11 Μαρτίου 1822, με την απόβαση εκστρατευτικού σώματος Σαμιωτών. 
Οι Οθωμανοί (ντόπιοι και άλλοι που είχαν έλθει από την Ασία) κλείστηκαν αρχικά στο κάστρο. Στις 30 Μαρτίου έφθασε ο οθωμανικός στόλος ο οποίος έλυσε την πολιορκία και άρχισε τη σφαγή του ορθόδοξου πληθυσμού με τη συμμετοχή και ατάκτων μουσουλμάνων που κατέφθαναν από τις ακτές της Μ. Ασίας με κάθε είδους πλεούμενο.
Την περίοδο αυτή η Χίος διέθετε μία μεγάλη και ακμάζουσα ελληνική κοινότητα που ευημερούσε βασιζόμενη στην καλλιέργεια της μαστίχας. Απολάμβανε μάλιστα σημαντικά προνόμια από τους Οθωμανούς, για τους οποίους η μαστίχα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό προϊόν. Συνέπεια των προνομίων ήταν η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού του νησιού, που αριθμούσε το 1822 περισσότερους από 100.000 κατοίκους. 
Ωστόσο, το 1822 ο πληθυσμός ζούσε κάτω από την οθωμανική καταπίεση. Για την πρόληψη επανάστασης, είχαν μεταφερθεί στο νησί στρατεύματα από την Ασία και είχε τοποθετηθεί ως διοικητής ο σκληρός Βαχίτ πασάς. Οι Χιώτες έκαναν καταναγκαστικές εργασίες για την ενίσχυση των οχυρώσεων και ταυτόχρονα αναγκάζονταν να συντηρούν αυτόν τον "μαχαιροφόρο όχλο" με την απειλή της βίας. Οι οθωμανοί καθημερινά έκαναν αρπαγές και φόνους στην πόλη και τα χωριά ατιμωρητί. 
Σχέδια για εξέγερση στη Χίο γίνονταν από τους πρώτους μήνες της Επανάστασης, το 1821, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο του Τομπάζη. Τον Ιούλιο του '21 είχε αναλάβει την οργάνωση της εξέγερσης ο Ιωάννης Ράλλης, Χιώτης Φιλικός και άλλοτε έμπορος στην Οδησσό. Όμως Χιώτες έμποροι των Κυκλάδων τον έπεισαν ότι αυτή η επιχείρηση ήταν άκαιρη και επικίνδυνη, κάτι στο οποίο συμφώνησε και ο Υψηλάντης.

Το Μάρτιο του 1822 η Χίος επαναστάτησε, όταν ο Αντώνιος Μπουρνιάς - που υπήρξε αξιωματικός του Ναπολέοντα κατά την Αιγυπτιακή εκστρατεία - με διακόσιους άνδρες αποβιβάστηκαν στη Σάμο και κάλεσαν τον Λυκούργο Λογοθέτη να συμμετάσχει στην επανάσταση της Χίου. Αποφασιστική σημασία για την έκβαση της εξέγερσης είχε η απραξία της - λεγόμενης - κεντρικής κυβέρνησης η οποία δεν απέστειλε έγκαιρα βοήθεια στους επαναστάτες. Την καθυστέρηση της βοήθειας αναφέρει και ο Γάλλος εθελοντής Maxime Raybaud, γράφοντας ότι οι προετοιμασίες για την αποστολή δύο ολμοβόλων και ξένων στρατιωτικών κράτησαν 13 μέρες, ενώ μόνο για να πλεύσουν από την Πελοπόννησο μέχρι τα Ψαρά έκαναν 8 μέρες. Ο Γερμανός αξιωματικός Bellier de Launay γράφει ότι "αν είχαμε φτάσει 10 ημέρες νωρίτερα θα είχε σωθεί η Χίος". Αναγνωρίζεται ωστόσο ότι αυτή η κυβέρνηση πρακτικά δεν είχε εξουσίες, και ότι ανοργάνωτες εξεγέρσεις γίνονταν και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Επίσης σημαντικό ήταν ότι η εξέγερση άρχισε Μάρτιο, οπότε ο καιρός επέτρεπε την επιχείρηση του οθωμανικού στόλου. Οι μόνοι που έστειλαν βοήθεια στη Χίο ήταν οι Ψαριανοί.
Οι Οθωμανοί έκαψαν σπίτια και σκότωσαν όλα τα παιδιά κάτω των 3 ετών, όλους τους άνδρες από 12 ετών και πάνω, καθώς και όλες τις γυναίκες από 40 ετών και πάνω, με εξαίρεση αυτούς που ήταν πρόθυμοι να ασπαστούν το Ισλάμ. Τελικά, περισσότεροι από 40.000 κάτοικοι του νησιού σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού διέφυγε προς τα Ψαρά, τις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο. Κατά  τα κιτάπια των Τούρκων ο πληθυσμός ανερχόταν στις 120.000 ψυχές. Εκείνο που είναι γεγονός είναι ότι στο νησί της Χίου έμειναν περί τους 1.000 - 2.000 χιλιάδες άνθρωποι και περί τους 20.000 διέφυγαν
Το πιό σπαρακτικό θέαμα είναι τα σκλαβωμένα γυναικόπαιδα που έφεραν από τη Χίο ... Αγόρια και κορίτσια σέρνονται στους δρόμους δεμένα το ένα με το άλλο και οδηγούνται στα σκλαβοπάζαρα. Κοπέλλες κρατούσαν στο χέρι ένα χαρτί με το όνομα των Τούρκων κυρίων τους που έμειναν στην Χίο. Μη μπορώντας να τις συνοδέψουν οι ίδιοι, τις έστειλαν στη διεύθυνση των σπιτιών τους στην Πόλη."

Ελένη, Κατερίνα.

Ψαρών

ΟΔΟΣ ΨΑΡΩΝ    

Στα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι που υπήρχαν τότε στο Νησί, αιχμαλωτίσθηκαν από τους Τούρκους και μεταφέρθηκαν σε διάφορα μέρη της τουρκικής αυτοκρατορίας. Η αιχμαλωσία, σύμφωνα με την παράδοση, έγινε από τον σουλτάνο Σουλεϊμάν. Αυτός γυρίζοντας με το στόλο του από την Ρόδο, ύστερα από καταδίωξη των σταυροφόρων αιχμαλώτισε τους κατοίκους του Νησιού, είτε γιατί είχαν βοηθήσει τους σταυροφόρους, είτε γιατί είχαν συμπράξει με τους πειρατές.
Αργότερα το Νησί κατοικήθηκε από Τούρκους που, όπως συμπεραίνεται, έστειλεν εκεί ο σουλτάνος για την ασφάλεια του Αιγαίου. Κατά τον 17ον όμως αιώνα άρχισε να κατοικείται και πάλι από Έλληνες. Οι νέοι αυτοί κάτοικοι, πρόγονοι των σημερινών Ψαριανών, κατάγονται από την Εύβοια, Θεσσαλία,
Ήπειρο, Χίο και από άλλα μέρη της ηπειρωτικής και νησιώτικης Ελλάδας .
Με την κήρυξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου 1769 ο Ρωσικός στόλος κατεβαίνει στο Αιγαίο . Οι Ψαριανοί ενθουσιάζονται.

Φιλλελήνων

ΟΔΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ

Ο όρος Φιλέλληνες  αποτελεί χαρακτηρισμό εκείνων που τρέφουν ιδιαίτερη αγάπη προς τους Έλληνες και κάθε τι ελληνικό που την εκδηλώνει όμως δια λόγου ή έργου. Στη νεοελληνική καθιερώθηκε να λέγεται για ξένους υπηκόους που εκδήλωσαν φιλικά αισθήματα προς την Ελλάδα, κυρίως κατά τον Αγώνα της ανεξαρτησίας του 1821.

Ως ιδεολογικό και πολιτικό κίνημα και ως λογοτεχνικό ρεύμα, αυτή η αγάπη των ξένων αλλά και η δηλούμενη εύνοια και ενδιαφέρον υπέρ των ελληνικών θέσεων, ιδιαίτερα κατά την περίοδο πριν και κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 με ηθική και υλική συμπαράσταση, καθιερώθηκε να λέγεται Φιλελληνισμός.
Με τον όρο Φιλέλληνες έμειναν γνωστοί ξένοι υπήκοοι, κυρίως από τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ιταλία που βοήθησαν την Ελληνική Επανάσταση του 1821 με διάφορους τρόπους. Ως κίνημα, ο φιλελληνισμός υπήρξε και πριν από την Επανάσταση του '21 και σχετίζεται με το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων για τον κλασσικό ελληνισμό. Μερικοί εξέτασαν και τους δεσμούς των Ελλήνων της εποχής τους με την αρχαία Ελλάδα. 

ΟΔΟΣ ΨΑΡΩΝ    
Ο Ψαριανός πυρπολητής και ο ιστορικός Κωνσταντίνος Νικόδημος σύγχρονος και συμπολεμιστής του Κανάρη και Παπανικολή , με τα ιστορικά του βιβλία, ‘‘ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΨΑΡΩΝ’’, ‘‘ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΝΑΥΜΑΧΙΩΝ’’ κλπ., μας δίνει μια πλήρη εικόνα και μας περιγράφει με αντικειμενικότητα και με κάθε λεπτομέρεια τα ηρωικά κατορθώματα των Ψαριανών, καθώς και τα τραγικά γεγονότα της καταστροφής, όπως ο ίδιος τα είδε και έζησε. Το ‘’ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΨΑΡΩΝ’’ το αφιερώνει ο Νικόδημος στην νεολαία των Ψαρών για να χρησιμεύσει όπως αναφέρει, στην κληρονομία και υποθήκη των πατέρων τους, που αγωνίσθηκαν και θυσίασαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της Ελλάδας. 

Στα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας, όπως αναφέρεται ο Κ. Νικόδημος , οι κάτοικοι που υπήρχαν τότε στο Νησί, αιχμαλωτίσθηκαν από τους Τούρκους και μεταφέρθηκαν σε διάφορα μέρη της τουρκικής αυτοκρατορίας. Η αιχμαλωσία, σύμφωνα με την παράδοση, έγινε από τον σουλτάνο Σουλεϊμάν. Αυτός γυρίζοντας με το στόλο του από την Ρόδο, ύστερα από καταδίωξη των σταυροφόρων αιχμαλώτισε τους κατοίκους του Νησιού, είτε γιατί είχαν βοηθήσει τους σταυροφόρους, είτε γιατί είχαν συμπράξει με τους πειρατές.
Αργότερα το Νησί κατοικήθηκε από Τούρκους που, όπως συμπεραίνεται, έστειλεν εκεί ο σουλτάνος για την ασφάλεια του Αιγαίου. Κατά τον 17ον όμως αιώνα άρχισε να κατοικείται και πάλι από Έλληνες. Οι νέοι αυτοί κάτοικοι, πρόγονοι των σημερινών Ψαριανών, κατάγονται από την Εύβοια, Θεσσαλία,
Ήπειρο, Χίο και από άλλα μέρη της ηπειρωτικής και νησιώτικης Ελλάδας .
Με την κήρυξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου 1769 ο Ρωσικός στόλος κατεβαίνει στο Αιγαίο . Οι Ψαριανοί ενθουσιάζονται. Η παρουσία ρωσικών πολεμικών στο Αιγαίο τους αναπτερώνει το ηθικό.Ο ενθουσιασμός όμως των Ψαριανών δεν κράτησε πολύ. Τον ίδιο χρόνο οι Ρώσοι υπογράφουν ειρήνη με τους τούρκους και ο ρωσικός στόλος εγκαταλείπει το Αιγαίο . , , Μ’ όλα ταύτα ο ρωσικός στόλος ανεχώρησε εκ του Αιγαίου, οι δε Ψαριανοί έμειναν εις την διάκρισιν του αιμοβόρου εχθρού.  Οι Ρώσοι τότε πρότειναν στους Ψαριανούς τη μεταφορά τους στην Ρωσία, αλλά αυτοί δεν δέχονται ναεγκαταλείψουν το Νησί και με απεσταλμένους τον Ιωάννη Κλασογιάννη και Μανώλη Κουτέπα δηλώνουν στο σουλτάνο υποταγή  Και με το διπλωματικό αυτό τρόπο κατάφεραν να αποφύγουν τα αντίποινα του σουλτάνου.Ωστόσο όμως οι Ψαριανοί δεν έπαψαν να εξοπλίζουν τα πλοία τους και να οχυρώνουν το Νησί τους.Πολλοί είναι ακόμα οι ήρωες των Ψαρών, πλοίαρχοι , οπλαρχηγοί, πυρπολητές και ναύτες , που έδρασαν και διακρίθηκαν σαν πολεμιστές κατά των Τούρκων πάνω στο Νησί, όταν αυτοί με πολλαπλάσιες δυνάμεις έκαμαν αποβάσεις και προχώρησαν προς την πόλη.
Οι περισσότεροι μάλιστα απ’ αυτούς έδωσαν και την ζωή τους και πότισαν με το αίμα τους την ιερή γη των Ψαρών.
Κι ακόμα ένα πλήθος αφανών ηρώων, Ψαριανοί , μισθοφόροι και πάροικοι, που μπροστά στα πολυάριθμα στίφη του εχθρού , στάθηκαν απτόητοι και πολέμησαν πάνω στο Νησί με γενναιότητα και αυτοθυσία ως την τελευταία τους πνοή, προκαλώντας στους Τούρκους βαρύτατες απώλειες.
Είναι κείνοι που έπεσαν στις μάχες, όταν οι Τούρκοι σκορπούσαν στο Νησί την φωτιά και τον θάνατο. Κι’ αυτοί που έγιναν ολοκαύτωμα στην Μαύρη Ράχη, αφού πολέμησαν ως την υπέρτατη θυσία. Και οι άλλοι που πνίγηκαν στην θάλασσα , ή σύρθηκαν στη σκλαβιά. Όλοι όσοι θυσίασαν τη ζωή τους στον βωμό της ελευθερίας και έγραψαν με το αίμα τους την ιστορία των Ψαρών.
Όλοι αυτοί, που έπραξαν το χρέος τους προς την πατρίδα, υπήρξαν ήρωες και είναι άξιοι της ευγνωμοσύνης του Έθνους

Ελένη & Κατερίνα

Λόρδου Βύρωνα

             Λόρδος  Βύρων 

Ο Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον, 6ος Βαρώνος Μπάιρον γνωστός στην Ελλάδα ως Λόρδος Βύρων γεννηθηκε στης  22 Ιανουαρίου 1788 στο Λονδίνο και πεθανε στης

19 Απριλίου 1824 στο Μεσσολογγι. Ηταν Άγγλος ποιητής, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού και από τους σημαντικότερους φιλέλληνες.

Αργότερα συνέδεσε το όνομα του με την στήριξη των επαναστατικών κινημάτων σε Ιταλία και Ελλάδα, και πέθανε στο πλευρό των Ελλήνων επαναστατών στο Μεσολόγγι μετά από υψηλό πυρετό που ανέπτυξε. Θεωρείται από τους πλέον σημαντικούς Άγγλους λογοτέχνες του 19ου αιώνα, ενώ στην Ελλάδα είναι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της επανάστασης του 1821 και εθνικός ευεργέτης. Το 1823 κατευθύνεται, ύστερα από παρότρυνση της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου, προς την Ελλάδα, σταματώντας στην Κεφαλλονιά, όπου παρέμεινε για έξι μήνες στην οικία του κόμη Δελαδέτσιμα, φίλου του Μαυροκορδάτου. Τελικά, αν και αρχικός προορισμός του ήταν ο Μοριάς, εγκαθίσταται στο Μεσολόγγι, όπου έρχεται σε επαφή με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον οποίο και υποστηρίζει οικονομικά. Εν τω μεταξύ, έχει σχηματίσει ιδιωτικό στρατό από 40 Σουλιώτες, υπό τους Δράκο, Τζαβέλλα και Φωτομάρα.

                                                 

ΠΗΓΗ:ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

                                            Καλλιόπη, Μαριλένα, Στέλλα

Ανδρούτσου

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ήταν επιφανής αγωνιστής οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821. 

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γεννήθηκε το 1788 ή το 1789 στην Πρέβεζα ή στην Ιθάκη εξ ού και το όνομα Οδυσσέας. 

Πολέμησε μέχρι το 1820 για λογαριασμό του Αλή Πασά και στη συνέχεια αγωνίστηκε για την επανάσταση. 

Λίγο πριν τον τραγικό θάνατο του Αλή Πασά Τεπελενλή το 1822, και σε συνεννόηση με αυτόν, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος με ένα ασκέρι 1.500 ανδρών, ανεξαρτητοποιήθηκε και άρχισε ένα τρίχρονο αγώνα εναντίον των Οθωμανών με αποκορύφωμα την ηρωϊκή Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς (8 Μαίου 1821), όπου με 120 Έλληνες αντιμετώπισε επιτυχώς πολλαπλάσιο στράτευμα από Οθωμανούς υπό τον Ομέρ Βρυώνη.

Φυλακίστηκε το 1825 κατηγορούμενος για συνεργασία με τους Τούρκους στην Ακρόπολη των Αθηνών όπου και δολοφονήθηκε πριν δικαστεί στις 5 Ιουνίου του ίδιου χρόνου.  

Αθηνά, Μαρία, Ναυσικά

Αθανασίου Διάκου

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ

O Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε το 1788 στην Άνω Μουσουνίτσα της Φωκίδας και κατ’ άλλους στη γειτονική Αρτοτίνα, απ’ όπου καταγόταν η μητέρα του. 

Το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός.

Το 1814 πήγε στα Ιωάννινα και εντάχθηκε στη σωματοφυλακή του Αλή Πασά, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Όταν ο Ανδρούτσος διορίστηκε αρχηγός στο αρματολίκι της Λιβαδειάς, ο Διάκος τον ακολούθησε. Μετά την αποχώρηση του Ανδρούτσου, ο Διάκος ανακηρύχθηκε καπετάνιος του καζά (θρησκευτικού λειτουργού) της πόλης τον Οκτώβριο του 1820, ενώ την ίδια περίοδο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. 

Στις 27 Μαρτίου 1821, ο Αθανάσιος Διάκος πρωτοστατεί στην κήρυξη της Επανάστασης στην Ανατολική Στερεά (Μονή Οσίου Λουκά), μετά από συνεννόηση με τους Αχαιούς, που είχαν επαναστατήσει μία εβδομάδα νωρίτερα. Έχοντας λάβει την άδεια του βοεβόδα της Λιβαδειάς Χασάν Αγά, κατορθώνει να στρατολογήσει 5.000 χωρικούς, με  πρόσχημα την απόκρουση του Ανδρούτσου.

 Τον Απρίλιο του 1821 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς κατέλαβε το φρούριο της Λιβαδειάς και χρησιμοποιώντας το σαν ορμητήριο, έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες. Κατέλαβε την γέφυρα της Αλαμάνας και στις 23 Απριλίου 1821 έδωσε μάχη με τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη. Στη μάχη αυτή συνελήφθη και αφού μεταφέρθηκε στη Λαμία δολοφονήθηκε  από τους Τούρκους και κάηκε στις 24 Απριλίου 1821.

Αθηνά, Μαρία, Ναυσικά.

Άνθιμου Γαζή

AΝΘΙΜΟΣ   ΓΑΖΗΣ

Ο Άνθιμος Γαζής ήταν Έλληνας κληρικός, συγγραφέας, χαρτογράφος και από τους σημαντικότερους διαφωτιστές, που αγωνίστηκε για τη διάδοση των ευρωπαϊκών ιδεών στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε στις Μηλιές του Πηλίου από φτωχούς γονείς Είχε συνολικά άλλα επτά αδέλφια. Ο πατέρας του Παναγιώτης πέθανε όταν ο Άνθιμος ήταν τριών ετών. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος και το οικογενειακό του Γκάζαλης, που το μετέτρεψε σε Γαζής.

Σπούδασε στη γενέτειρά του, κοντά στον ιερομόναχο Άνθιμο Παπαπανταζή, στη Ζαγορά κοντά σε έναν εύπορο αλλά φιλάργυρο κληρικό και στην Κωνσταντινούπολη, όπου και χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. Το 1796 έγινε εφημέριος του ναού της ελληνικής παροικίας στη Βιέννη της Αυστρίας.

Από το 1799 ως το 1812 ανέπτυξε ιδιαίτερη συγγραφική και εκδοτική δραστηριότητα, εκδίδοντας έργα Ελλήνων ή ξένων συγγραφέων μεταφρασμένα από τον ίδιο. Ξεχωρίζουν τα δικά του έργα, όπως η πεντάτομη Ελληνική Βιβλιοθήκη (1807), η οποία περιλαμβάνει βιογραφίες αρχαίων συγγραφέων, και το τρίτομο Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής (1809–1816). Το 1811, με υπόδειξη του Κοραή εξέδωσε στη Βιέννη το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος, το πιο αξιόλογο προεπαναστατικό έντυπο, όπου σχολίαζε ο ίδιος φιλολογικά γεγονότα και τη δημιουργία πνευματικών ευρωπαϊκών κινημάτων. Ο ίδιος είχε την επιμέλεια του περιοδικού ως το 1814. Το περιοδικό συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το 1821.

Συμμετείχε στις πρώτες εθνοσυνελεύσεις ως εκπρόσωπος της Θεσσαλίας (Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου, Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους και Τροιζήνας, αλλά ύστερα έγινε σχολάρχης στην Τήνο και τη Σύρο, όπου και πέθανε το 1828 σε ηλικία 70 ετών.

Πηγή: Βικιπαίδεια

Αθηνά, Μαρία, Ναυσικά.

Μιαούλη.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ

Ο Ανδρέας "Μιαούλης" - Βώκος (Ύδρα 20 Μαΐου 1769 – Αθήνα 23 Ιουνίου 1835) ήταν Έλληνας καραβοκύρης, δηλαδή πλοιοκτήτης - έμπορος, ο οποίος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση του 1821, ως διοικητής ναύαρχος του ελληνικού στόλου, αλλά και στη μετέπειτα πολιτική ζωή του τόπου, με αποκορύφωμα την ανταρσία της Ύδρας κατά του Καποδίστρια, που είχε ως αποτέλεσμα την πυρπόληση δύο πλοίων του εθνικού στόλου στον Πόρο. 

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμήθηκε πλείστες φορές από το οθωνικό καθεστώς, ενώ συμπεριλήφθηκε και στην τριμελή επιτροπή που προσέφερε το στέμμα στον νεαρό τότε Όθωνα. 

Υπήρξε ο γενάρχης της οικογένειας Μιαούλη και γιος του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αθανάσιος Μιαούλης. Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1769 στην Ύδρα και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βώκος. 

Ήταν το δεύτερο παιδί του Υδραίου πλοιοκτήτη και προεστού Δημήτριου Βώκου, γόνου αρχοντικής Υδραίικης οικογένειας, η οποία προερχόταν από τα Φύλλα, κοντά στη Χαλκίδα και ήταν εγκαταστημένη στην Ύδρα από το 1668. 

Πηγή: Βικιπαίδεια

Αθηνά, Μαρία, Ναυσικά

ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ

Ο ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ

Ο Παπαφλέσσας γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1778. Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίστηκε με τον Αναγνωσταρά, ο οποίος τον μύησε στην Φιλική Εταιρία στις 21 Ιουνίου του 1818.
O Παπαφλέσσας τέλη του 1820 αγοράζει καράβι από την Κωνσταντινούπολη. Στις 23 Μαρτίου εισέρχεται με το σώμα του και με άλλους οπλαρχηγούς, υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, στην Καλαμάτα.

Όταν το 1825 ο Ιμπραήμ πασάς εισέβαλε στην  Πελοπόννησο, πρώτος ο Παπαφλέσσας, ζήτησε να ελευθερωθούν οι φυλακισμένοι οπλαρχηγοί αλλά δεν εισακούσθηκε.

Στη μάχη στο Μανιάκι στις 20 Μαΐου  του 1825, βρήκε τον θάνατο προβάλλοντας ηρωική αντίσταση μαζί με τους λίγους άντρες που του είχαν απομείνει. 
Στο τέλος της μάχης ο Ιμπραήμ ζήτησε από τους στρατιώτες του να βρουν το νεκρό σώμα του Παπαφλέσσα. Μόλις τον βρήκαν ζήτησε να τον στήσουν σε μια βελανιδιά που βρισκόταν εκεί. Τότε ο Ιμπραήμ πλησίασε τον νεκρό Παπαφλέσσα και τον φίλησε λέγοντας, <<ΑΜΑΡΤΙΑ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΤΟΥΤΟΣ Ο ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ>> σε ένδειξη αναγνώρισης της γενναιότητας και του θάρρους του.

                                                                                                               

Πηγή: Βικιπαίδεια           

 Μελίνα Κ.,Ουρανία Σ.